Kilka lat edukacji muzycznej w dzieciństwie może zaowocować sprawniejszym działaniem mózgu w życiu dorosłym, zwłaszcza gdy w grę wchodzą procesy związane z przetwarzaniem dźwięku – twierdzą amerykańscy naukowcy, których wnioski opublikowano w “Journal of Neuroscience”.
Dzieci czerpią z grania na instrumencie długoterminowe korzyści, nawet jeżeli po kilku latach zaprzestają ćwiczeń – przekonuje Nina Kraus z Northwestern University w Evanston.
Świadczą o tym badania przeprowadzone wśród 45 dorosłych osób o różnym doświadczeniu muzycznym, które podzielono na trzy grupy dobrane pod względem wieku, ilorazu inteligencji oraz doświadczeń muzycznych w dzieciństwie. W pierwszej grupie znalazły się osoby bez żadnego doświadczenia muzycznego, w drugiej te, które ćwiczyły przez 1-5 lat, a w trzeciej te, które grały przez 6-11 lat. Członkowie drugiej i trzeciej grupy rozpoczęli edukację muzyczną średnio w wieku 9 lat.
Naukowcy badali słuchowe potencjały wywoływane z pnia mózgu, tj. zjawiska elektryczne powstające w odpowiedzi na bodziec dźwiękowy (w tym przypadku było to osiem dźwięków złożonych o różnych częstotliwościach).
W porównaniu z osobami, które nigdy nie grały na żadnym instrumencie, mózgi dorosłych, którzy w dzieciństwie ćwiczyli grę jedynie przez 1 – 5 lat, silniej reagowały na bodźce dźwiękowe.
Wcześniejsze badania prowadzone wśród osób z wykształceniem muzycznym oraz osób dwujęzycznych wykazały, że silniejsza odpowiedź na bodziec dźwiękowy jest związana z lepszą percepcją słuchową, komunikacją werbalną oraz innymi zdolnościami poznawczymi.
“Doświadczenia muzyczne z dzieciństwa determinują to, jak odbieramy dźwięki jako dorośli. Mamy nadzieję, że zrozumienie tego, w jaki sposób w mózgu następują trwałe pozytywne zmiany pomoże nam opracować skuteczne programy edukacyjne i rehabilitacyjne” – mówi Kraus.
(PAP)